bok oldu, evet tam da bu. tam duzenimi kurdum, tam yerine oturttum derken ayagim kaydi.. tasindim hedef kitlesi, farkinda misin bilmem ama kirgin halde ayriliyorum buradan. yasananlari, paylasilanlari, sevincleri birakip gidiyorum, hatta tadina doyamadan gidiyorum, buyuk parcalar birakip gidiyorum. http://diedralieta.cjb.net hala adresim, ama goruntuler/ruhlar/paylasimlar farkli artik, sil bastan bir kelime kosusu yaratiyorum, hazir yenilenirken tamamina erdireyim isi diye, asil site calismalarina da giriyorum. alan hazir, dizayn/icerik calismalari surmekte. ne zamana biter, ne zamana yetisir bilemem, ozellikle bu kirginlikla. ama sanirim bunu bir gaza getiris olarak gormeli ve de hicbir seye/kimseye baglanmamak gerektigini hatirlamaliyim. dersimi alip devam ediyorum yurumeye, gozumde ufak yaslar, kalbimde ciziklerle, ama desteklersin sen beni bilirim, o yuzden kocaman aglamalar yok, icimde sikisan feryatlar yok. hayallerimi yikadim, utuleyip tekrar giyiyorum simdi ve yeni denizlere aciyorum yelkenimi. buyurum ben merak etme

hem de ne biçim! sabır tükendi, tükendi ve yine tükendi. yüzümü güldürmek için harcadığım enerjiyle kamyon çekebileceğimi düşündüm.

x-o-x-x-o-x

dünden gelen bir melankoliyle başladı gün ve kötü süprizler arka arkaya gelip sinirlerimi zıplattılar elbirliğiyle. kafamda katliam kurguları, içimden akan nefreti izledim, sonra duyarsızlığı ve bıkkınlığı. ardından tam bir hissizlik süreci, dışarıdan gözleme, filmmişçesine seyretme ve müdahelesizlik. hareketlerim yavaşlamış, zaman durağanlaşmış gibi. kalbim elimde atarken, televizyonun fişini çekip ekranımı karartabilecekmişim gibi. karamsarlığın tadını çıkardım galiba bugün, törensel bir vedalaşmaydı belki de. sınırlarında gezdiğim deliliğin, şiddetin, oysa dışarıdan durgun ve sabittim. pazartesi günü sendromu türü bir şey değildi ama. şu küçük yeniden doğma süreçlerinden biri. peeling diğer bir anlamıyla. bahara bir uyanış daha güneşin tepede yükselmesiyle birlikte.

x-o-x-x-o-x

kardeşimin doğum günü bugün. ne hediye aldığımı merak edip durmuş bütün gün şirin şey!

x-o-x-x-o-x

onca ağırlığın altında, yukarıdakinin eşek şakalarına maruz kaldığım, özellikle insanların zayıf noktalarımı deştiği bir gün daha geçti, gitti. anladım ki zayıf nokta diye bir şey yokmuş, aşırı tepki olayı geyikmiş, patlamalar, bağırıp çağırmalar, içindeki kusmalar gereksizmiş. süreci dışarıdan ve telaşlanmadan izleyince elinde patlamış mısır, her anı işkence olan deneysel bir melodram izlemiş gibi oluyormuşsun. baş etmek kolaymış yani. hatta baş edecek potansiyel sorun gibi görülmesine de gerek yokmuş hiç. anlamsızlık dediğin gelir geçer, dikkatini çekmek için zıpırlıklar yapıp seninle oynasa da arada, arkasına bakmadan koşarak kaçtığında gerisinde rengarenk bahçeler bırakıyor sana ve sınırsız güneş banyoları. tadını çıkar!

x-o-x-x-o-x

paniklemem gereken, ona buna saldırıp histeri krizine girmememi gerektiren, kendime acıyıp çaresizliğin içine yuvarlanmama neden olan öyle çok şey oluyor ki bazen üst üste. anlıyorum ki her şey/herkes bana karşı, hiçbir şey istediğim gibi değil, kendimden de hayatımdan da nefret ediyorum demek en kolay yolu seçmek aslında. ve o kadar komik bir kendi kendini yutma süreci başlatıyor ki, şaşırıyorum bir zamanlar nasıl o yolda koşturmuşum diye. dünya başıma yıkılsa, onu da bir süre kendimi yesem de atlatmayı başarırım gibi geliyor. aslında bir yandan da zihnimde savaşları kazanıyorum ama pratikte daha mı durgunum diye düşünmüyorum değil. son "ağırlık kaldırma süreci" için geçerli bu, yaklaşık 3 haftadır. art arda kafamda bir şeylerin patladığı, ama gün sonunda yine içimdeki huzurun ve sevginin tavan yapıp yüzümü güldürdüğü günler hani. sanırım içindeyken çözmek kolay değil bu bilmeceyi. şimdiye kadar ki odak noktalarım cevabını bulmaya yetmiyor en azından. ileriye bakalım madem, değişelim yine, kabuk değiştirip yeniye varalım. nasılsa artık çok daha kolay maskesiz yenilenmeler.

x-o-x-x-o-x

uzun uzun yazmayı özlemişim buraya okuyup dinleyip izleyip kafamda yorumlamakla geçti de son günler. buradaki tanıdık yüzü unutmuşum biraz. tanıdık yüzler de diyebiliriz tabii hedef kitlesini de sayarsak. ne kadar "hedef" tartışılır tabii

x-o-x-x-o-x

takip ettiğim koca bir blog listesi var son zamanlarda. kendimi bu kategoriye sokamıyorum pek farklı bir yol çiziyorum galiba kendime. bir hesaplaşma köşesi burası, mümkün olduğunca izole edilmiş tanıdık yaşamdan. ama gizlisi, saklısı da olmayan. zihinsel süreçlere odaklanan, ama rahatça somuta da dalan. içerik ruh halimle değişiyor haliyle, ama hep temel amaç içimdeki gülen çocuğu biraz daha gıdıklamak ve kahkahalarını buradan herkese duyurmak sanırım.

x-o-x-x-o-x

ermişler ya da günahkarlar.. gidiyoruz sonunda toparlanıp. yorumunu yaparım bir ara burada.

durdum. dün. ve dinledim. bugün de. anlaşılması zor şeyler dönüyor etrafta, yardım edilesiler, dürtüklenesiler, azarlanasılar ve (çook) sevilesiler.. "ama" larda duruyorum şimdi, nefeslenişten farklı durum. planlama belki ya da hedef kestirme. belki de tepki/isyan, bunca yoğun akıp gidene. karar veremedim daha. tanımlama sürecinde pinekleme hali.

x-o-x-x-o-x

kill bill izlendi tarafımdan bütün halinde. konuşulmalıydı evet. karşılıklı atıp tutulacak, göz kırpılacak, küçük küçük gülünüp büyük büyük bağırılacak çok şey vardı. ama kenarda köşede duranlarda kaldı. bir dahakine..

x-o-x-x-o-x

kaç kere yaratılır ki yeniden? yaratılmalı mı ki? her yapıp bozuşta tazelenmenin zevki es mi geçilmeli? sayısız saymalı mı yerinde, sırf elini tutanlar düşmesin diye?

x-o-x-x-o-x

üzgünüm, artık önce benim!..